خداوند خطاب به بندگانش می فرمایند:

به عزت ، عظمت ، بزرگی و بالا نشینی ام بر عرش سوگند که هر کس به غیر من امید بندد آرزویش را ناکام می سازم ، لباس مذلت و خواری نزد مردم را بر او پوشانده ، او را از درگاهم دور می سازم . آیا در سختی ها به غیر من امید بسته است ، حال آنکه سختی ها در دست قدرت من قرا دارد؟ آیا به غیر من دلبسته است و بر در ِ دیگران می کوبد و بدانها می اندیشد ؛ در حالی که کلید های درهای بسته در اختیار من است و در ِ من برای کسی که مرا فرا بخواند گشوده است . کیست که در ناهمواری ها به من امید بست و نا امیدش کردم ؟ کیست که در امور مهم به من امید داشت و ناکامش ساختم ؟ آرزوهای بندگانم را نزد خویش نگاه داشته ام ؛ ولی آنان گویا از نگهبانی من خشنود نیستند . آسمان هایم را پر کرده ام از کسانی که از تسبیح و تنزیه من خسته نمی شوند و به آنها فرمان دادم تا درها را میان من و بندگانم نبندند ؛ ولی بندگانم به گفته هایم اطمینان ندارند . آیا کسی که به او دشواری رسیده است ، نمی داند که هیچ کس جز من -  یا با اجازه ی من -  نمی تواند آن دشواری را برطرف سازد ؟ چه شده است که او را غافل از خود می بینم ؟ از روی سخاوت ، آنچه را که از من نخواسته بود به او دادم ؛ سپس آن را از او گرفتم ؛ ولی برگرداندن آن را از من نمی خواهد و از دیگران درخواست می کند . او دیده است که من پیش از آنکه کسی درخواست کند نعمت می دهم ؛ آیا می شود مورد درخواست قرار گیرم ، ولی به دخواست کننده پاسخ ندهم ؟ آیا من بخل می ورزم که بنده ام مرا بخیل می شمارد ؟ آیا جود و کرم از من نیست ؟ آیا عفو و رحمت در دستان من نیست ؟ آیا من مرکز آرزوها نیستم ؟ چه کسی جز من می تواند آرزوها را ناکام کند؟ آیا آرزومندان از اینکه به کسی جزمن ، امید بندند ، نمی ترسند ؟ اگر آهل آسمان ها و اهل زمین همگی آرزو کنند ، و من به هر کدام از آن ها به اندازه ی آرزوی همه ببخشم ، از دارایی من ذره ای کم نخواهد شد . چگونه به مملکتی که من سرپرست آن هستم ، کاستی و نقص می تواند راه پیدا کند ؟ چه بیچاره اند کسانی که از رحمت من ناامید هستند و چه بیچاره اند کسانی که فرمان مرا به جا نمی آورند و از من بر حذر نیستند !

پ.ن:

۱) خدایا به تو امید دارم ولی امیدم با سکوتت ...

۲) توکلت علی الله